Zoeken
  • Bas Liebeek

Promotie tot we het ook niet meer weten (1/3)

Ooit was hij/zij die gevierde specialist, de beste in het team en onverslaanbaar binnen het eigen domein. Nu leidinggevende en ineens veel minder succesvol…. De uitstekende specialist als middelmatige generalist; misschien wel de resultante van doorgeschoten organisatie vol functiebeschrijvingen, organogrammen en loonschalen. Stop de zinloze promotie en waardeer de specialist in het team! Na de ‘zomerstop’ deze maand drie weken lang een oproep tot (h)erkenning van een sluipend virus onder veel managers.



Verschraling in leiderschapscultuur...

De zorg, het onderwijs en de industrie. Zomaar een paar Nederlandse sectoren waarin, naar mijn idee, steeds vaker specialistische technocraten de overhand lijken te krijgen binnen het midden- en hoger management. De nadelen hiervan zie je terug in de productiviteit van medewerkers. En dat is ook niet verwonderlijk.


Al langere tijd is bekend dat de meest belemmerende factor voor productiviteit ligt bij slecht management. "Er is veel onderzoek gedaan naar waarom mensen vertrekken bij hun werkgever. Vaak wordt gedacht dat het met geld te maken heeft, of secundaire arbeidsvoorwaarden. Maar de baas is reden nummer 1, 2 en 3." zei organisatiepsycholoog Kilian Wawoe eens tegen RTL Z.


Waar komt de verschraling in leiderschapscultuur vandaan? Deze maand leg ik in dit drieluik drie redenen bloot:

  1. de nimmer aflatende dwang tot promotie;

  2. de rigide organogrammen en bijbehorende loonschalen in een organisatie;

  3. de gemakzucht waarmee men aanneemt dat de beste werknemer in het team ook vast de juiste manager voor dat team zou zijn.

De baas is reden nummer 1, 2 en 3 waarom mensen vertrekken bij hun werkgever

Boven de macht tillen...

Er zijn veel managers die hard hebben gewerkt aan een carrière. Daarbij komt de persoon in kwestie natuurlijk ups & downs tegen, maar blijft hij stug doorwerken aan die weg naar boven. En dan ligt plots het Peter Principle op de loer…


De theorie uit 1969 zit eenvoudig in elkaar: uiteindelijk promoten we iedereen door tot een niveau van onkunde. In simpele bewoording: iedereen maakt een carrièreontwikkeling door en belandt uiteindelijk op een functie waarvan men meent dat het plafond is bereikt. Echter, de functie waarop men dan acteert is vaak net een tikkeltje te hoog gegrepen (al wordt dat natuurlijk niet openlijk toegegeven). Als we nu het probleem zouden erkennen en gewoon weer een stapje terug doen, maar nee we modderen vrolijk door en proberen, zo goed en zo kwaad als dat gaat, de functie naar behoren in te vullen.


Het primaire effect is een middelmatigheid in het management waar geen enkele organisatie op zit te wachten volgens mij. Secundair levert het ook nog eens ongelukkige managers en al even ontevreden medewerkers op.


Het is mijns inziens wat dat betreft net als in die bekende casino reclame: weet wanneer je moet stoppen…. Volgende week meer!




PRAAT MEE: Wat denk jij? Is er iets mis mee om toe te geven dat die laatste promotie te hoog gegrepen was? Dat een collega het veel beter deed op die vorige positie? Lopen we niet langzaam vast door dit fenomeen?


Ik lees het graag terug in de comments of stuur een bericht via mijn website

11 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven