Zoeken
  • Bas Liebeek

Groeipijn


We zijn er een leven lang mee bezig: groeien. Groei is goed en biedt veel mogelijkheden. Eenzijdige groei daarentegen is niet meer van deze tijd. Groei is geen onomkeerbaar en immer noodzakelijk proces. Een persoonlijke overdenking...


We komen als kleine, hulpeloze baby ter wereld en als er voldoende voeding, liefde en aandacht onze kant op komt dan groeien we vanzelf uit tot volwassenen. Zo ook in de tuin. Neem een zaadje. Geef het voldoende zonlicht, voeding en water zodat het zal uitgroeien tot een volwaardige plant. Maar het gaat verder dan dat. Beoefenen we een sport dan willen we daarin beter worden, spelen we een (computer)spelletje dan gaat het om het behalen van volgende levels en ook materialistisch bezitten we nog niet het één en willen we alweer het ander. Zakelijk gezien is het niet anders. We willen vooruitgang zien en het gaat er bij bedrijven vaak om zo veel mogelijk winst te maken, dividend uit te keren en door te groeien.


Oh god, wordt dit een hele preek over de nadelen van groei? Absoluut niet. Groei is iets moois en het definieert ons. Maar er kleven ook gemakkelijk nadelen aan. Zeker als het een eenzijdige zucht naar korte termijn gewin wordt. Dan kan het gevaarlijke idee ontstaan dat groei het enige goede is. Ik geloof oprecht dat we dit moeten doorbreken. Oog voor de langetermijn rendementen en de groeipijn van korte termijn focus.


Kate Raworth (2017) beschreef het in haar theorie van de donut economie. We hebben met een sociale ondergrens te maken in de wereld waar we graag boven uitstijgen: armoede, ongelijkheid, oorlog, honger, dakloosheid en gebrek aan medische zorg bijvoorbeeld. Daarnaast hebben we een ecologische bovengrens die we niet kunnen doorbreken: de ozonlaag, biodiversiteit, beperkte natuurlijke hulpbronnen, opwarming van de aarde, verzuring van oceanen, etc. Een organisatie kan wel groeien, maar met een duidelijke erkenning van de bandbreedte tussen eerder benoemde onder- en bovengrenzen in deze wereld.


Het komt er dus op aan. Willen we naast economische waarden ook sociale en ecologische waarden meewegen in een vorm van “eco-efficiency”? Walther Stahel (1982) noemt dit fenomeen ook wel meervoudige waarde creatie. Het klassieke transactiemodel, waarbij de organisatie eenzijdig de regie voert, gaat op z’n kop. Bedrijven als partner van overheid, NGO’s, burgers en verenigingen om gezamenlijk verder te komen. Dat biedt kansen: groeien met oog voor alle betrokkenen in de waardeketen!


Wil je verder praten over meervoudige waarde creatie? Heb je ideeën of vragen over de manier waarop je dit vangt in een visie en strategie? Neem dan gerust eens contact op!


Vond je deze blog leuk? Deel/like/reageer dan vooral op social media met #viridisbusinessadvisory

46 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven